Ik heb al een vervangend designsetje ten opzichte van het bericht eronder. En heb er reeds drie foto's en verschillende opmerkingen over geblogd. Maar niet hier.

Posterous voelt op de een of andere manier wat statisch aan. Een bericht bevat altijd een kop en een artikel en voelde wat onbruikbaar voor een manier van bloggen die ik de laatste tijd veel meer bezig: korte opmerkingen plaatsen. Dat deed ik al op Twitter, maar daar vervliegen ze zo snel. Het mag soms best wat permanenter.

Ik ben gestart met een Tumblr-blog. Een dumpplek waarin je onderscheid kan maken tussen een stuk tekst, een foto, een quote of een link. Het past meer bij het bloggen zoals ik dat liever doe de laatste tijd; zonder er een half uur aan te wijden nadat ik al een complete werkdag artikelen schrijf voor iPhoneclub.nl en zustersite iPadclub.nl.

Scarbir.tumblr.com is niet alleen de nieuwe stek voor blogs anders dan hier en op Twitter. Het is ook een permanente verzameling links, foto's en video's van de interwebs die me aanstaat. Google Reader bood die heerlijke, eenvoudige deeloptie niet meer. Nu deert dat niet langer.

Ik neem je graag mee.

De Edifier Prisma werd het, na even testen in de elektronicaboer. Dat viel thuis best tegen. Hij klinkt dof.

Misschien mag je geen fijn ontwerp én goed geluid verwachten voor 100 euro - maar de Prisma presteert qua geluid ook onder voor sommige setjes die de helft kosten. Dus hij gaat terug.

Goede alternatieven zijn welkom.

Natuurlijk, nu ik helemaal verknocht bent aan de Amerikaanse serie Breaking Bad, zie ik de laatste tijd automatisch meer Amerikaanse auto's en kweek ik wat meer gevoel voor auto's op die markt - zoals bijvoorbeeld de behoorlijk lelijke Pontiac Aztec die maar niet uit de serie weg te slaan is. Maar nu, nu staat er op de autobeurs in Detroit gewoon een auto die een grijns op mijn smoel tovert. Geen lijn die goed aansluit op een andere lijn, kijk maar naar het verschil tussen de raamstijlen. Het geeft niks. Wat een leuk, scherp getekend wagentje. Wat een bijzonder karretje. Zet mij maar zo'n Chevrolet 130R voor de deur. En rap een beetje.

GEBEURTENISSEN

Zakelijke momenten

1. Twee uur na een spontane, ietwat gekscherende tweet gebeld worden door iPhoneclub. Ze hadden een baan voor me en me zelfs al langer op het oog.

2. Een oranje pen, precies als in het logo van mijn verhalenblog Het Pennetje, op de laatste willekeurige heuvel waar Erin op rent in Schiermonnikoog. Net voordat de site live zou gaan. Ik vroeg het haar tien keer, maar ze had hem er echt niet zelf neergelegd.

3. Het 'ik kan de wereld aan'-gevoel op gesprek bij AutoVisie.

Persoonlijke momenten

1. Met Bo en Steven uit eten in een communistisch aandoend eettentje met dronken Tsjechen, een drek als salade en caravanhout op de muren in het net-niet centrum van Praag.

2. Met Erin eten bij de Ambrosijn in Schiermonnikoog.

3. Om drie uur 's nachts mijn stacaravan-bed uitkomen, goedemorgen roepen en nog dik twee uur mexxen met Bo, Joske, Ragiel, Steven en Vincent op het mannenweekend in Borger.

Uit eten

1. Ambrosijn, Schiermonnikoog, internationaal en fusion-keuken, met Erin - inclusief de nieuwe standaard voor mals vlees en met vochtige ogen bij een amuse.

2. Da Vinci, Groningen, Italiaanse keuken, met Erin, Hedzer en Heleen - geweldige bediening en een hele reeks aan fantastische voorgerechten.

3. Boppe de Golle, Gaastmeer, internationale keuken, met Erin, Sophia, Anna en Arnoud - happen van vakantiegevoel en érg fijne spareribs en veel te vol raken van fijne toetjes.

3. GéKa, Groningen, internationale keuken, met Joske en Kyra - de vele geserveerde extra's, waaronder een potje rabarber, zijn er nog steeds nu het eettentje Ot en Sien heet, maar de bijzonder fijne lamskotelet is helaas van de kaart verdwenen.

Gezelligste plekken

1. Cantina Mexicana, Groningen - met zijn 230 zitplaatsen is er altijd plek in de Cantina en hoe druk het er ook is: je wordt er nooit weggekeken. Goede, lollige en diepe gesprekken zijn gegarandeerd. Hier eten duurt al snel een uur of drie. Vier soms.

2. De Negende Cirkel, Groningen - ondanks dat het er altijd te druk is, is het er altijd reuze gezellig. De sfeer is altijd goed, de jongeren zijn altijd leuk en het bier is vaak goedkoop.

3. Golden Arm, Groningen - het is altijd even inkomen in deze homodiscotheek en tevens vleeskeuring, maar nadien hang en dans ik er makkelijk vijf uur onafgebroken rond. Met de erg noemenswaardige melding dat ik er plots mijn buurman tegenkwam.

Optredens

1. Foster the People, Melkweg Amsterdam - weergaloos energiek optreden met fantastische sfeer in het publiek, hippe dansmoves van de frontman, mooie bandleden en heerlijke muziek.

MEDIA

Games

1. Scarlett and the Spark of Life (iPhone) ****

2. Call of Duty: Moden Warfare 3 (360) ****

3. Rayman Origins (360) ****

4. Lego Pirates of the Caribbean (PS3) ****

5. Killzone 3 (PS3) ****

6. Halo: Combat Evolved Anniversary (360) ****

7. Bulletstorm (360) ****

8. Tiny Wings (iPhone) ****

9. Portal 2 (360) ***

10. De Avonturen van Kuifje (iPhone) ***

Analoge games/ bordspellen

1. Ticket to Ride Europa *****

2. Agricola ****

3. Brug naar de Hemel ***

4. 7 Wonders ***

5. Marrakech ***

Series

1. Game of Thrones

2. Breaking Bad

3. Rome

4. The IT Crowd

5. Miranda

Muziekalbums

1. Robyn - Body Talk

2. Dan Black - Un

3. Hurts - Happiness

4. Foster the People - Torches (editie met bonustrack)

5. Ou Est Le Swimming Pool - The Golden Year

Muzieknummers

1. When Saints Go Machine - Add Ends

2. Foster the People - Broken Jaw

3. Unknown Mortal Orchestra - How Can U Luv Me?

4. Ou Est Le Swimming Pool - You Started

5. Dan Black - Cigarette Pack

iPhone-apps (zie ook artikel op iPhoneclub)

1. Instagram

2. Twittelator Neue

3. Path

4. Football Meister

5. Oink

Boeken

1. Bonita Avenue - Peter Buwalda

2. Steve Jobs - Walter Isaacson

3. A Game of Thrones - George Martin R.R.

De beste televisie van eigen bodem

1. Het Gordijnpaleis van Ollie Hartmoed

De slechtste televisie van eigen bodem

1. Vrijdag op Maandag

OVERIG

Gadgets

1. iPhone 4S 32 GB Zwart

2. MacBook Pro 13" inch

3. Nokia Lumia 800

Beste aankopen

1. MacBook Pro 13 "inch

2. Ford Focus 5drs uit 1999

3. Een pak

Miskopen

1. Tweedehands Lego-brandweerkazerne; stoffig en ontzettend plakkerig

2. Boekenserie Game of Thrones; amper gelezen

3. Samsung Galaxy Gio; om gewoon ook maar een Android-telefoon te hebben

Mooiste nieuwe auto's

1. BMW 3-serie (F30)

2. Hyundai i30

3. Hyundai i40 sedan

4. Jaguar XJ

5. Alfa Romeo Giulietta

Lelijkste nieuwe auto's

1. Kia Ray

2. Seat Miigo

3. Subaru Impreza

JULLIE

Bedankt voor een ontzettend fijn 2011!

Zonet nam ik een podcast op voor Gamebites.nl over Call of Duty: Modern Warfare 3. Mede-gamerecensent Rogier Kahlmann bekritiseerde het op alle vlakken. Het is te rechtlijnig, je mag niks zelf meer doen, alles wordt je uitgelegd en ter compensatie zijn er elke keer meer explosies om je heen. 'Leuke achtbaanrit', luidde mijn repliek. Dat vind ik alle Call of Duty's vanaf deel 3 al. Lekker popcornvermaak. Nooit Game van het Jaar, maar wel een heerlijk actiespelletje. De kritiek dat de vijanden erin oliedom zijn en dat meer vrijheid daarom niet zou werken - en dat de serie daarom steeds minder werd, deed me dan ook niet zoveel.

Ik hoefde maar even de net uitgekomen remake van mijn favoriete spel allertijden te spelen om tot inkeer te komen. Ik vermaak me opperbest met Modern Warfare 3 en ben nu al benieuwd naar het decor van het volgende deel, dat zal ook niet snel veranderen. Maar...

Wat dartelen ze heerlijk, de vijanden in Halo: Combat Evolved Anniversary. De intelligentie van de tien jaar oude basis is nog steeds van een niveau waar elk ander schietspel een voorbeeld aan mag nemen. De kleine en nu ook glanzende Grunts gillen, rennen, schuilen achter een boom of paal, waggelen vergeefs weg voor je spervuur of gaan heldhaftig voor je staan om daarna weer een hoekje op te duiken. Natuurlijk. Niet staan-schuilen-staan-schuilen zoals in Call of Duty, maar geïmproviseerd in een chaotisch schietgevecht. En dan zijn er de Elites. Zijwaarts hoppend om je kogels te ontwijken, uithalend als je dichtbij komt en panikerend en bijna beschaamd vluchtend als er pardoes een plasmagranaat aan hun voeten plakt. Geniepig en keihard als ze onzichtbaar zijn en uitgerust zijn met een zwaard, maar prominent als voorman van een groep vijanden als ze wel zichtbaar zijn. En dan de Hunters. De zware bullebakken die vernietigende groene stralen op je afvuren, op je af komen rennen om je een dodelijke tik te verkopen en vervolgens in de rug geschoten moeten worden. Halo confronteert je constant met een groep vijanden waarvan je de rangorde en de volgorde van uitschakelen al snel piekfijn aanvoelt. Veel subtieler en gebalanceerde dan in latere delen, waarin ruimtes gewoon zijn volgekwakt met allerlei soorten vijanden. Hier is er over nagedacht. Behalve als de tegenstander Flood heet - dat terzijde. Het bouwt gigantisch goed op.

Halo is tien jaar oud en voelt met zijn visuele makeover nog steeds als het spel van toen. Qua opzet is alles van de verhaallijn exact hetzelfde, maar in beeldkwaliteit is er een hoop veranderd. Met de Back-knop op de controller kun je schakelen tussen het oude en nieuwe uiterlijk. Dat leverde bijgaande rondje op in het tweede level in het spel, waarin je voor het eerst voet zette op de ringplaneet Halo. Tien jaar geleden was het een open-mond moment. Nu zijn de verschillen niet te tellen.

Ik wil het spel, net als toen, het liefst doorspelen met mijn broertje. De verwondering delen, de spannende situaties samen de baas zijn. Het wordt lastig, want hij zit op Sint Maarten. Dat zag ik tien jaar geleden nog niet aankomen natuurlijk. Het is wel zo leuk ook, onvoorspelbare intelligentie.

Het verlangen naar Call of Duty: Modern Warfare 3 aanstaande dinsdag vertaalde zich in zinderende splitscreen-potjes van de vorige delen afgelopen week. Nu zetten beste vriend Bo en ik nog even een vinkje achter het concurrerende schietspel Medal of Honor, waar ik al eerder over schreef voordat ik vast kwam te zitten in een missie die niet goed laadde.

Die is nu overwonnen door de gehele missie opnieuw te doen. Iets verder in het spel valt weer op hoe goed, realistisch Medal of Honor eruit ziet. En hoe rauw en hard het is. Dit stukje headshot schieten is daar het beste bewijs van. Ongelooflijk.

Tot gisteravond was Foster the People een aardig electropopbandje voor tijdens het werk.

Toen beste vriend Bo dolenthousiast kaarten kocht voor een optreden van ze in het geroemde poppodium de Melkweg in Amsterdam, was ik wat sceptisch. Wel heel ver weg voor een bandje dat ik aardig vond.

Uiteindelijk kon Bo zelf niet en combineerde ik het optreden met een dag op de iPhoneclub-redactie in onze hoofdstad. Vriendinnetje Erin, Sophia en Patrick waren er ook bij.

Het is een beetje zuur voor Bo. Ik was gisteren getuige van een waanzinnig energiek optreden met een frontman die gekke maar kloeke pasjes doet, bandleden die er goed uitzien en een heerlijke sfeer in de zaal. Maar vooral: wát een energie!

Nu is Foster the People een waanzinnige electropopband om bij te zijn geweest.

(Overigens is dit de eerste video gemaakt met de iPhone 4S. Aardig hè?)

Verpester van mijn nachtritme,

Verrijker van mijn sociale leven.

Steve Jobs, 1955-2011

'Mooi wagentje wel', zei mijn vader. 'Mooi rood is niet lelijk', kopte de vader van de beste vriend. 'Hij stuurt écht goed', zeiden drie testrijdende vrienden.