Een overdosis Bart

De crossbaan in Londen is misschien wel het beste circuit ooit in een racespel. Elke bocht weer stoei je met een razende rallyauto onder je kont, waarbij een stuurfoutje al snel leidt tot een te krap genomen bocht of een te lange slip. Aan de nauwkeurige besturing ligt het niet. Het ligt aan jou.

Rallyspel Colin McRae DIRT2 is volledig om de speler heen gebouwd. Als je een toernooi niet kan winnen, kun je meteen aan de slag met tig andere races. Wie zijn auto pardoes tegen een berg aanstuurt, drukt de replay knop in en spoelt een stuk terug. Er zijn zes moeilijkheidsniveau’s, waarbij Easy slechts iets minder geld oplevert dan het ongelooflijke Hardcore. Geld en punten om te vorderen en andere auto’s te kopen stroomt toch wel binnen. Daar zorgen bonussen en allerlei geinige missies (’rij zo veel mogelijk meters op twee wielen’) wel voor. De prachtige laadschermen zijn tot de nok gevuld met statistieken zodat je weet waar je staat. Aan elk detail is gedacht.

Realistisch is de opzet van DIRT2 niet. Zo neem je als één coureur deel aan alle rallyklassen. In Gate Crasher rijd je bordjes omver om extra tijd te krijgen, in Elimination wordt elke twintig seconden de speler op de laatste plaats uitgeschakeld en in Team Rallycross race je samen voor de punten op benauwde baantjes. Het originele rallyrijden, waarin het circuit voor je wordt uitgelezen en je een zo snel mogelijke tijd moet neerzetten, is bijzaak.

Totdat je in een oude Ford Escort stapt en in de voetsporen van wijlen rallykanon McRae treedt. Win dat toernooi en je wordt getrakteerd op een indrukwekkende in memoriam. DIRT2 heeft er een handje van zijn veertig (overwegend fantastische) circuits volledig uit te melken, maar elke keer als het spel in herhaling valt, komt er een evenement vrij waarin alles iets spectaculairder is. Online racers kunnen helemaal hun hart ophalen. Op dat vlak valt werkelijk alles in te stellen.

DIRT2 is met recht een hommage die elke racefanaat in huis mag halen.

Colin McRae DIRT2, 1 speler, Xbox 360 en PlayStation 3

Origineel geplaatst op 25 september 2009 in Dagblad van het Noorden

Loading mentions Retweet

Ik mag voor aanvang van het seizoen graag een uurtje of wat gebogen zitten over de statistieken van voetballers uit de Eredivisie om mijn Coach van het Jaar-team samen te stellen. Maar dat het elftal voor het derde opeenvolgende jaar zo goed uitpakt is tamelijk absurd.

De vraagtekens boven sommige spelers, nemen de voetballers zelf weg. Moet ik Jonathan de Guzman nog één ronde de kans geven? Scoort hij er twee. Budget vrijmaken voor een meer lucratieve verdediger dan Nicky Kuiper? Twee goals in twee wedstrijden. Was Dries Mertens een goede keuze? Balletje in het netje. Kat in het bakkie. Na ronde zeven van het lichte voetbalmanagementspelletje sta ik 53ste in het algemeen klassement. En er zijn pak 'm beet 35.000 deelnemers. Ongelooflijk.

Maar nu, na twee rondes de opstelling ongewijzigd gelaten te hebben, is het een kwestie van ontwaken. Mijn team is leuk, maar kan nog leuker. Danny Koevermans verdient misschien niet alleen het vertrouwen van zijn eigen trainer. De Guzman presteert aardig maar gooit een slot op de financiële mogelijkheden. Jon-Dahl Tomasson schiet er bovendien meer in. En hoe gaat AZ verder dit seizoen presteren? Keeper Serio Romero levert al twee ronden geen punten op.

Het blijft een intrigerend spelletje.

Loading mentions Retweet

Er was eens, of eigenlijk slechts twee jaar gelden, een puzzelspel dat tartte met alle gebaande paden in het genre. Zoals in zoveel spellen, reeg je in Puzzle Quest drie steentjes in een vierkant speelveld aan elkaar om ze te verzamelen. Maar in Puzzle Quest deed je dat niet tegen de klok, maar tegen een computergestuurde tegenstander die om de beurt ook een zet in het speelveld deed. De bewaarde diamantjes werden omgezet tot de munitie voor spreuken waarmee je de tegenstander kon aanvallen - en wie het eerste door zijn levensenergie heen was, verloor. Dat alles ook nog eens ingepakt in een uitgebreid middeleeuws verhaal over veroveringen, prinsessen en intriges. Het succes was overweldigend. Puzzle Quest leefde nog lang en gelukkig.

Je zou dus zeggen dat opvolger Puzzle Kingdoms uitgebreid in de schijnwerpers zou staan. Maar niks daarvan. Het spel is fluisterstil uitgebracht voor de pc, Nintendo Wii en Nintendo DS en vermoedelijk worden andere platformen net zo onopvallend aangedaan. Eigenaardig, want het spel gaat verder waar Puzzle Quest ophield.

Letterlijk. In Puzzle Kingdoms ben je geen anonieme ridder meer, maar begin je als een generaal die legers aanstuurt om vestigingen te veroveren. Die legers kun je zelf samenstellen uit verschillende eenheden die hun eigen aanvallen en sterkte meebrengen. Eigenlijk vervangen ze de levensenergie uit Quest: wie als eerst door zijn soldaten heen is, verliest.

En dat gaat nogal snel. Zonder keuze uit moeilijkheidsniveaus blijkt een verovering van de tweede vestiging (!) al een bittere opgave. Het nieuwe spelmechaniek van Kingdoms laat toe dat je ziet welk soort steentje het veld inkomt als je een drietal wegspeelt. Dat vergt meer strategie dan ooit tevoren en lijkt een opsteker voor elke liefhebber. Maar… de computer combineert de steentjes met zoveel verve (lees: geprogrammeerd geluk) dat je onhoudbaar harde klappen om je oren krijgt. Zelfs als je hebt geïnvesteerd in sterkere ridders en betere spreuken. Dat voelt gemeen, vals, flauw. Het is ontzettend irritant.

Het euvel wordt enigszins ondervangen door een ingebouwde tweespeler-modus. Mens tegen mens is het nieuwe spelmechaniek razend spannend. Maar hoe vaak heb je een tegenspeler bij de hand? Puzzle Kingdoms is alleen leuk voor de meest fanatieke doorzetters die de zestig uur van voorganger Puzzle Quest om een of andere duistere reden met twee vingers in de neus doorkwamen.

Puzzle Kingdoms, puzzelspel, 1-2 spelers, alle leeftijden

Origineel geplaatst in Dagblad van het Noorden op 4 september 2009

Loading mentions Retweet

Buiten ontwaakt de drukte van de stad
In de verte dendert het al door
Maar de lakens houden mij bezet
Ik geef nog geen gehoor.

http://tmic.fm/ov3uhuiwctj

Loading mentions Retweet

Een bordspel met een volledig Nederlandse aankleding. Spelbedenker Hans van Tol heeft zich er al eens eerder aan gewaagd met Rotterdam, waarin je vrachtschepen door de haven loodste door kleuren te roepen. Nu is ook onze hoofdstad onderworpen aan zijn creativiteit. Hotel Amsterdam is opnieuw een bijzonder spel.

Het vierkante bord bestaat uit twintig tegels met een dag- en nachtkant. Daartussen liggen hoekjes waar elke speler de eerste twee beurten een hotel neerzet. Om de twintig tegels heen ligt een grachtenrand met een rondvaartboot die elke beurt een toerist op een aangrenzende tegel afzet. Dat gebeurt met de opgetelde score van een zwarte en witte dobbelsteen. Daarna hebben de cijfers daarop een andere waarde: de witte geeft het aantal mogelijke stappen van de burgemeester aan, de zwarte representeert de beweging van de nachtwaker.

De burgemeester wil een nette stad en mag een nachtkaart omdraaien voor een dagkaart. Zo verandert hij een kroeg in een souvenirwinkel of een nachtclub in een museum. Bij de nachtwaker is dat precies andersom. Er staat een standaardopstelling in de handleiding, maar als je het veld zelf neerlegt, weet je van tevoren niet welke tegel waar ligt. Noem het maar een veredelde memory.

Als je een tegel omdraait, verhuizen de aanwezige toeristen erop naar de leegste tegel met dezelfde bestemming. Zo kun je een kroeg omdraaien om de toeristen naar een kroegentegel aan jouw hotel te verhuizen. Wie als eerst vijftien toeristen om zich heen verzamelt, wint het spel.

Hotel Amsterdam is best spannend. Je kan in je eigen beurt glansrijk tien toeristen binnenharken en ze de volgende beurt alweer verliezen. Het spelbeeld golft geweldig. Het is zo dynamisch dat iemand vanuit het niets kan winnen. Dat is tegelijkertijd grappig en een heikel punt. Je hebt niet echt het gevoel dat je iets opbouwt en eigenhandig naar de winst toewerkt. Die winst komt vaak zat uit de lucht vallen - en in beduidend minder tijd dan de 45 minuten die de speldoos aangeeft.

Toch is Hotel Amsterdam een leuk spel. Een lekker licht toetje na een ander, steviger spel.

Hotel Amsterdam, bordspel voor 2-4 spelers, ongeveer €20.-

Geschreven voor Dagblad van het Noorden op 4 september 2009

Loading mentions Retweet

1TV!

Dagblad van het Noorden presenteert haar lokale televisiekanaal op de Groninger kabel. En op digitaal signaal in Veendam.
 
Waarom Veendam wel en de rest niet? Euh... kwestie van tijd, zeg maar.
 
Maandag 31 augustus om 11.00 uur, kanaal 51. Wees erbij!

Loading mentions Retweet

Pittige tegenstanders, kopt de hoes van MySims Racing voor de Nintendo Wii. De spijker op zijn kop. Probeer maar eens als eerste over de finishlijn te komen ten koste van de andere zeven – computergestuurde – coureurs. Gehinderd door een bijna onnavolgbare snelheid en tientallige venijnige objecten, is een podiumplek in MySims Racing voor de Wii een volstrekt willekeurige aangelegenheid.

Dat is een gemiste kans. De verkoopcijfers van genremeester Mario Kart verraden dat er grote behoefte is aan racespellen waarin je elkaar kan belagen met allerlei items, maar nu kunnen kopers wel eens van een koude kermis thuiskomen. De meest voor de hand liggende besturingsmethode - de afstandsbediening als stuur - rijdt voor geen meter en de modus voor vier spelers is maar kort leuk, door de enorme hectiek van het racen.

Maar MySims Racing is er ook voor de draagbare Nintendo DS, gemaakt volgens dezelfde formule. Stel je hoekige poppetje samen, pas je auto aan en neem deel aan races. Er is geen modus voor vier spelers, maar die wordt gecompenseerd door racen via internet.

Het grootste verschil is dat je bij de DS-versie door een landschap rijdt om bij de races te komen. Dat is volgestouwd met personages die je om een gunst vragen. Ze willen dat je ze ergens naartoe rijdt, vragen je om een stuntbaantest of je mag verloren voorwerpen voor ze vinden. Niks van dat op de Wii; daar gebeurt alles op een simpel plattegrondje. Dat maakt dat MySims Racing op vakantie een stuk meer om het lijf heeft.

Uiteraard is het raceonderdeel het belangrijkst en ook dat is op de DS beter. De banen bieden leuke afwisseling en de besturing laat niks te wensen over. De snelheid is beter te behappen, de items zijn minder ergerlijk en als je op de DS goed rijdt, word je eerste. Zoals het hoort. En dat is precies de reden waarom de DS-versie van deze twee de eerste plek bestijgt.

MySims Racing voor de Nintendo Wii en DS, 1-4 spelers, vanaf 40 euro

21 juli 2009 gepubliceerd in Dagblad van het Noorden

Loading mentions Retweet

Ahoy kinders! Speciaal voor jullie is er nu Kolonisten van Catan Junior als de volwassen versie nog even een te lange zit is. In de kinderversie bouw je geen steden en straten, maar timmer je aan de weg met bootjes en vestingsteden en verzamel je wol, hout, zwaard en… rum! Nou ja, het is dat Pippi Langkous in haar dagen al huppelend om een kampvuurtje ’Yoho en een fles met rum’ zong, maar anders was de nieuwe grondstofkeuze van Catan Junior beslist een beetje vreemd.

Maken ze een Kolonisten voor kinderen van 6 jaar en ouder, wisselen de makers erts in voor een alcoholhoudende drank! Het past wel helemaal in het fraai aangeklede piratenthema van deze nieuwste telg. Nog steeds zijn de basisregels doodeenvoudig. Je staat aan een landschap met een grondstof. Wordt het nummer van de grondstof gedobbeld, dan krijg je die grondstofkaart.

Door kaartjes te ruilen, kun je met de juiste kaarten bootjes, steden of ontwikkelingskaarten kopen. Het spel is op een aantal punten gestript. Junior gebruikt één dobbelsteen en minder verschillende waarden op de grondstoffen. Zo kun je veel vaker kaarten pakken en kun je bijna elke ronde iets bouwen. De vaart zit er goed in en het spel is ook snel voorbij, gezien je gewonnen hebt als je als eerst je vier steden op de (kleine) landschapskaart zet.

De ontwikkelingskaarten zorgen voor gelukjes als ’pak twee kaarten wol en een zwaard’ of ’plaats gratis een boot of stad’, maar ze kantelen het spelbeeld niet zomaar. Weinig verrassingen dus in deze kinderversie. Doordat het als een trein speelt en niemand echt op achterstand komt, lijken de potjes wel érg op elkaar. En zo doet Junior precies wat het moet doen: de weg vrijmaken voor die onvolprezen volwassen versie van Kolonisten van Catan.

Kolonisten van Catan Junior, 2-4 spelers, bordspel, ongeveer 25 euro

17 juni 2009 gepubliceerd in Dagblad van het Noorden

Loading mentions Retweet

Noem ze maar, de bordspellen die venijniger zijn dan Carcassonne. Het zijn er bitter weinig.

Spelers leggen zelf met landschapstegels het bord neer en kunnen tegenstanders daarmee helpen of dwarsliggen. Voltooi je een stad van een medespeler zodat die punten krijgt, waarvan je zelf meeprofiteert? Of beconcurreer je juist een boerenland dat anders punten zou opleveren voor een andere speler?

In Carcassonne heb je slechts één regel: de tegel moet kunnen aansluiten op de andere. Verder wordt het spel geheel overgelaten aan de spelers zelf. Loop je bij Monopoly nog wel eens gefrustreerd van tafel; hier vlieg je zó je beste vrienden in de haren.

Geen spel voor kleintjes dus. Maar daar dacht uitgever 999 Games anders over. En het is gelukt ook: Carcassonne Junior is vrij van frustraties.

Het basisidee is flink uitgekleed. De maximaal vier deelnemers hebben een blinde stapel grote tegels die ze aanleggen. Op elke tegel staan straatjes met daarop cartooneske poppetjes in de kleuren van de spelers. Je kunt straten verlengen met andere tegels en ze delen met poppetjes van een andere kleur. Een straat sluit je af met een brug, kruispunt of dorpje, afgebeeld op een aangelegde tegel. Doe je dat, dan mogen alle spelers met hun poppetjes op de straat een pionnetje neerzetten. Wie het eerst door die pionnetjes heen is, wint het spel.

Je bent veel meer bezig met je eigen straat afmaken dan anderen dwarszitten. De verdeling van poppetjes op de tegels zorgt daarbij altijd voor een spannend potje. Een spelletje Junior is in een kwartier gespeeld; verliezers vragen meteen om een herkansing. Junior is vele malen vriendelijker dan het grote boze Carcassonne. Het ligt – inkoppertje – helemaal in het straatje van jonge bordspelspelers.

Carcassonne Junior, 999 Games, legspel, 2-4 spelers, ongeveer 20 euro

Woensdag 22 juli 2009 gepubliceerd in Dagblad van het Noorden

Loading mentions Retweet

Origineel geplaatst in Dagblad van het Noorden, 26 mei 2009

Je kan je surfsessie op internet natuurlijk beginnen op de zoekpagina van Google. Dat is wat veel mensen op dit moment doen. En terecht ook. Als je een website niet kan vinden, typ je gewoon in wat je zoekt en Google neemt je wel bij de hand.

En toch kan het nog iets handiger. Symbaloo, een startpagina van Nederlandse makelij, biedt bij binnenkomst van de site de bekende Google zoekbalk, maar omkleed die met allerlei vernuftige functies. Op www.symbaloo.nl kun je verschillende pagina’s indelen naar eigen wens, maar de standaardindeling zal vermoedelijk al veel mensen aanspreken. De beginpagina is onderverdeeld in 52 donkergrijze vakjes met verschillende functies.

Het schermpje in het midden geeft in veel gevallen de functionaliteit van de website al weer. Klik op Buienradar en je verlaat de website niet, maar ziet het waterkaartje op de pagina zelf. De ANWB-routeplanner en 9292 OV-reisplanner laten zich ook gewoon in Symbaloo bedienen, net als specifieke zoekmachines voor muziek, foto’s, tweedehands artikelen en de openbare encyclopedie Wikipedia.

De pagina ’links’ verwijst vooral naar websites buiten Symbaloo om en smeekt erom om aangepast te worden naar eigen smaak. Veel moeite kost dat niet en het is de moeite waard. Je registreert je en op dat moment kun je vanaf elke computer op jouw Symbaloo inloggen. Vervolgens ga je met de muis op een donkergrijs vlakje staan, klikt ’hier toevoegen’ en je krijgt een gigantisch aanbod aan mogelijkheden.

Als het niet zo overzichtelijk gepresenteerd zou zijn, zag je door de bomen het bos niet meer. Zonder moeite voeg je links naar externe websites toe, de laatste nieuwsitems van een externe website (feeds) stromen zo op Symbaloo binnen en de meeste Nederlandse radiozenders zijn nog maar één klik verwijderd.

De meeste vakjes die je vult, zijn nog voorzien van een kloek logootje ook. Zo blijft het geheel er mooi uitzien. En alles wat er nog niet bijstaat, kun je handmatig toevoegen. Symbaloo is gebouwd door mensen die er verstand van hebben en dat uit zich in riant gebruiksgemak. Goed werk.

Loading mentions Retweet