Een overdosis Bart

Die jongen vindt zichzelf veel te interessant... 

NLfilmtop50.nl

Drie tellen na de televisiereclame en ik had de website al op het beeldscherm van mijn laptop staan. NLfilmtop50.nl, een mooie mogelijkheid om mijn favoriete vaderlandse films te eren.

Het duurde nog eens drie tellen en mijn belangstelling was gesust. Relatief onbekende toppers komen niet in het verkiesbare lijstje voor. Geen spoor van de intense dialogen uit Familie, geen pure van-dichtbij- belevenissen uit Loverboy en geen onderbuikgevoelens uit Rent-A- Friend. 'Telefilms, wat zijn dat? Kun je die eten?'

Je kan wel stemmen op het eenvoudige oorlogsthema van Zwartboek en de verantwoorde multiculturele koppies uit Shouf Shouf Habibi. Jeugdromantiek als Het Zakmes, Minoes en Het Paard van Sinterklaas. Een lijst met veel Carice van Houten maar zonder Nadja Hüpscher.

De Poolse Bruid, de luchtige actiekomedie Vet Hard en het tragische Magdalena over een hard zwoegende vrouw wiens dochters worden verkracht, kregen mijn stem. Zwartbroek prijkte in contrast eenvoudig bovenaan de algemene dag top vijf.

Drie minuten na het versturen van de stemresultaten ontdekte ik dat er op Nederland 2 een telefilm bezig was. Een - achteraf - volgens de traditie geweldige film met stacato dialogen, een heerlijk kleurenspel en dat constante gevoel dat je totaal niet weet welke kant de film opgaat. Zwarte Zwanen is een echte, pure en op en top Nederlandse mensenfilm. Met nota bene Carice van Houten die een prachtige, labiele hoofdrol neerzet. Een eigenaardige keuze voor haar. Niemand die de film ooit zal kennen. Laat staan honoreren.

Loading mentions Retweet

Comments [0]

iPhone fototest

Om de megapixels hoef je het niet te doen, zo'n iPhone. Maar ik wilde de camera ook wel eens testen buiten de muren van het huis. Buitenkiekjes. Met ondergaande zon. Van dichtbij en van veraf.

Het resultaat ziet er op het scherm van de telefoon deftig uit, maar eenmaal op de computer valt de scherpte meteen door de mand. Wat nog opvallender is: tijdens het fotograferen merk je gewoon dat de iPhone een bijdehante autofocus heeft. Wanneer ik de ondergaande zon in mijn rug had, toverde de iPhone allerlei warme, oranje en gele tinten op de plaat. Daar tegenover werden de kleuren tegen de zon in juist absurd donker. Het eerste vind ik zo erg niet, het tweede...

Lang leve de Canon IXUS, zeg maar.

               

Loading mentions Retweet

Comments [1]

Grote stappen

Grote stappen
Luid en klinkend hard
Zware passen
Nu zwaait er wat

Grote stappen
Goed bonkend en al
Dreunende hakken
Dit wordt een knal

Grote stappen
Nog een stuk of tien
Opzwepende klakken
Mij niet gezien

Loading mentions Retweet

Comments [0]

Ultiem

Bejeweled 2 vergaat maar niet. Op de pc is het fantastisch en op de 360 is het lekker. Maar op de iPhone is de drie-op-een-rij verslavender dan ooit. Het wegwerken van gekleurde diamanten werkt heerlijk samen met mijn eigen ietwat zweverige, electronisch getinte muziek eronder. Het spel 'flowt' als nooit tevoren.

De te kloppen highscore is 1,1 miljoen, mocht je de uitdaging aangaan. Wat ik je ten zeerste aan kan bevelen voor de acht euro die de applicatie kost, trouwens.

Verstuurd vanaf mijn iPhone

Loading mentions Retweet

Comments [0]

Eerste Roewe recensie stemt hoopvol

Zal het dan echt zo zijn dat Chinese automakers nu al hun overzeese concurrenten van waar dan ook, het vuur aan de schenen leggen? Het doorgaans kritische China Car Times is in de eerste recensie over de Roewe 550 sedan erg te spreken over de auto. Grootste minpunt is volgens auteur Ash de nutteloosheid van de grote sleutel waarmee de elektronische functies van de auto worden ingeschakeld. Roewe noemt dat D5: Digital Five.

Desondanks laat zo'n sleutel zien dat Roewe de toekomst in wil. Het draagbare epicentrum herbergt onder meer toegang tot elektronische stoelverstelling, het ingebouwde entertainmentsysteem en een geheugenkaart-aansluiting in de autoradio. Eigenschappen die Koreaanse, Japanse en zelfs Europese auto's vaak ontberen.

Verder volgt er vooral lofzang over de 550. China Car Times vindt de interieurmaterialen hoogwaardig, waardeert de Duitse zetels en het rijgedrag van de Chinese sedan wordt zelfs omschreven als 'een lekkere Supermini'. Direct, snel en met veel gevoel. De motor is daarbij ook nog eens fluisterstil onder veertig kilometer per uur en laat daarboven lekker van zich horen als je versnelt.

In 2010 moet de Roewe 550 in Nederland verschijnen. Wellicht verschijnt de auto hier als Rover of MG met een bewerkt front zoals op de laatste afbeelding. Tegen die tijd, vermoed ik op basis van de recensie, is de auto nog altijd qua functionaliteit, nog niet achterhaald door andere Aziatische merken.

           

Loading mentions Retweet

Comments [0]

Wat een begin!

Het begin van het nieuwe Coach van het Jaar-seizoen, is net als in voorgaande jaren, sensationeel. Grappig genoeg besloot ik een halve dag voor het aanvangen van de online competitie om Ajacied Klaas-Jan Huntelaar in de basiself te zetten. Daardoor moest ik een paar wijzigingen doorvoeren in mijn opstelling.

FC Groningen-verdediger Sepp de Roover kwam erin voor aanvaller Marcus Berg van die club, Dafy de Fauw van Roda JC maakte plaats voor Tim Cornelisse van FC Utrecht en Feyenoorder Jonathan de Guzman werd weggemoffeld voor nota bene Willem II-speler Sahid Botahar. Tenslotte verving ik PSV-spits Nordin Amrabat voor PSV-verdediger Dirk Marcellis en werd SC Heerenveen-verdediger Janmaat vervangen voor Elyounoussi, een spits van de Friese topclub.

Alles zat mee. De Guzman kreeg een rode kaart, Willem II won verrassend van Ajax, Elyounoussi scoorde en verdedigers De Roover en reserve (Cornelisse speelde niet) Horváth van ADO Den Haag scoorden en wonnen eveneens. Het gevolg: een whopping 51 punten in de eerste speelronde. Overtuigend en veelbelovend. Ik zie geen noodzaak iemand in mijn opstelling te wisselen. Dat had ik vorig seizoen enkel toen ik nabij het einde een bijna perfecte opstelling had. Go team, go!

Loading mentions Retweet

Comments [0]

Er helemaal klaar voor

Het zal zeker niet de laatste opstelling in het seizoen zijn. Met een Willem II-middenvelder als zwakke schakel betreed ik vanavond een nieuw jaargang Coach van het Jaar.

Loading mentions Retweet

Comments [0]

Coach van het Jaars nieuwe broertje

Het Dagblad van het Noorden-voetbalmanagementspel Coach van het Jaar heeft er een broertje bij. En hoewel de regels van Voetbal Internationals 'Profcoach' nog een beetje raar lijken, heb ik me reeds ingeschreven.

Bij Profcoach gaat het niet om spelerswaarden, maar om de spelers zelf. Van elk eredivisieteam kies je een speler uit. Dan heb je dus 18 spelers, waarvan 7 bankzitters. De grap is dat je voor aanvang van elke wedstrijd het elftal opstelt dat het meeste punten oplevert.

Maar hoe die punten verdeeld worden? Misschien wel naar het oordeel dat het voetbalmagazine aan een speler na afloop van een wedstrijd geeft. Waarschijnlijker is echter dat scores voortkomen uit doelpunten, de nul houden en winnen. Ook vraag ik me af of de selectie het hele jaar door gewisseld kan worden. Het zou het spel een stuk spannender maken als dat niét het geval is. Anders eindigt iedereen met de relevatie van het seizoen - iets de spelvreugde bij Coach van het Jaar vorig jaar bedierf. En waar en voor wie is je score dadelijk zichtbaar? Kun je vriendengroepen maken?

Hoe dan ook: Profcoach is gratis. Meedoen dus.

Loading mentions Retweet

Comments [0]

Bang! En de kleiduif is weg!

Ik heb het nooit zo gehad op puur schieten. In games zit er een sierlijke entourage omheen, in paintballen en lasergamen zit nog iets van spel en show, maar schieten om het schieten...

Vandaag begaf ik me op een sportschietterrein in Emmer-Compascuum. Ik interviewde een veertien jarig megatalent en een viervoudig (!) Olympisch trainster van de sport. Zij benaderde de krant om vooral meer aandacht te vragen voor de sport, nu Nederland deze sport niet vertegenwoordigde op de Spelen en zodoende een hoop publiciteit miste. "Schieten lijdt net als zovele andere sporten aan het computergedrag van de jeugd. Achter het beeldscherm wordt genoeg geschoten, maar gamers kennen het bestaan van een daadwerkelijke schietsport niet. Terwijl iedereen die het probeert meteen enthousiast is."

Dan moet ook ik eraan geloven. Dubbelloops jachtgeweer tegen mijn schouder, een dichtgeknepen oog aan het einde van de loop. De schouder nog iets naar voren, de rug nog iets holler. Zo is het goed. Ik geef een commando en binnen drie seconden wordt een kleine oranje schotel - een kleiduif - vanuit een gebouwtje achter mij de lucht in geslingerd. Knal! Mis. "Je bent hartstikke links", zegt de brok ervaring naast me en ze drukt het geweer voor het tweede schot tegen mijn linker schouder. Commando. Knal. Raak!

Het blijkt een geluksschotje. Er volgen nog acht schoten maar een tweede treffer blijft uit.

Geen probleem, benadrukt de coach. "Sommige schieters zien na twintig jaar nog niet waar ze mikken. 'Skeeten' onder de knie krijgen duurt maanden of zelfs jaren."

Dat is mij veel te lang. Dat geduld kan ik niet opbrengen, weet ik van mijzelf. Maar het heeft mijn ogen geopend. Deze gamer vindt sportschieten leuk.

Loading mentions Retweet

Comments [2]

Niet zo vaak...

Heb ik een straight flush. Helaas bracht ie in het rauwe begin van de sessie niet veel fiches op.

Verstuurd vanaf mijn iPhone

Loading mentions Retweet

Comments [0]